چفيه

سلام بر خرمشهر

دل سوخته — Wed, 16 May 2012 10:43:00 GMT

روزي که ارتش متجاوز بعثي بعد از حدود 40 روز نبرد بي امان با تعدادي اندک از نيروهاي مردمي(بدون اسلحه)با هلهله وشادي وارد خرمشهر شد،تمام ارزشهاي اسلامي وانساني را زير پا گذاشت.اينگونه به جهانيان القاء کرد که اين پيروزي يعني اعلان شکست انقلاب و نظامي است که ادعا دارد بر مبناي ارزشهاي انساني و مذهبي بنا نهاده شده است.وقتي صدام از خرمشهر يک دژ به ظاهر نفوذ ناپذير ساخت و بر ويرانه هاي شهر عربده مي کشيد،در تخيل هيچ يک از دشمنان نمي گنجيد که اين دژ خانه عنکبوتي است و با وزيدن قهر الهي از هم گسيخته خواهد شد.صدام با غرور،نام زيباي خرمشهر را عوض کرد و اسم بي مسماي المعمره را بر آن چسباند.و اعلام کرد: در صورتيکه ايران خرمشهر را پس بگيرد،من کليد بصره را در اختيار آن ها مي گذارم.اشغال خرمشهر،اشغال مقداري خاک نبود،بلکه اشغال واسارت ارزشهاي الهي و انساني بود.يک شهر زير چکمه هاي دژخيمان لگدمال نمي شد،بلکه تمامي ارزشها و وعده هاي انقلاب اسلامي بود که زير پاي تعدادي سرباز ابله،لگدمال مي شد.صدام با اشغال خرمشهر مي خواست ابتدا انقلاب اسلامي و نظام جمهوري اسلامي را به باد تمسخر بگيرد و از طرف ديگر ناتواني يک حکومت مذهبي و مردمي را در اداره امور کشور ثابت کند.علاوه بر اين اهداف،او مي خواست ضمن خوشنود کردن امريکا،از شيخ نشينهاي تن پرور خليج فارس باج بگيرد.روزي که ارتش پليدش خاک پاک خرمشهر را پايمال کرد،بر در و ديوارهاي شهر نوشت ما آمده ايم که بمانيم.ديري نپاييد که قهر خداوند بر صداميان وزيدن گرفت و کفر ستيزان دلير سپاه اسلام با کمترين درگيري دشمن زبون را با خفت و خواري از شهر مقدس و هميشه خرم خرمشهر بيرون راندند.صدام مثل بادکنکي که از زيادي بادشدن مي ترکد،ترکيد و صداي رسوائيش گوش فلک را کر کرد و اينگونه وعده هاي الهي تحقق يافت و تمام ادعاهاي شيطان بزرگ باطل شد و به جهانيان ثابت شد که آنچه حق است ماندني است و باطل رفتني است...

به ياد شهيد صياد شيرازي

دل سوخته — Sun, 08 Apr 2012 07:16:00 GMT

پدرم با شستن آشپزخانه يا حوض حياط به ما ياد مي داد که بايد در خانه کار کرد و يا چگونه حوض را شست.حياط منزلمان را به قدري پاکيزه مي شست که ما از اين همه حوصله و دقت او شگفت زده مي شديم.مي گفت کار نبايد با بي حوصلگي انجام گيرد. کوچکترين مسائل خانواده را جدي مي گرفت و به امور خانه بي نهايت توجه داشت.حتي در خانه جلساتي مي گذاشت که محتواي آن جلسات شامل کليه مباحث خانوادگي و مذهبي بود.ايشان عاشق جلسه بودند و شيفته مشورت و نظر خواهي،اهل تنوع و مزاح و به موقع هم بسيار جدي بود.جلسات خانوادگي ما اغلب با نماز و گاهي با دعا شروع مي شد ما در همين جا به امامت خود ايشان نماز جماعت خانوادگي را اقامه مي کرديم و سپس جلسات را آغاز مي نمودند. راجع به مزاح و شوخي هايش يک بار ايشان به عيادت يکي از بيماران در حال مرگ مي رود اکثر کساني که آنجا بودند يا غصه مي خوردند يا روحيه او را خراب مي کردند،پدرم بر خلاف بقيه هر چه جوک و لطيفه داشت براي آن بيمار تعريف نمود به حدي که خود بيمار مي گفت يکي از روزهاي خوب زندگي من همان روز بود.آخرين خاطره اي که از ايشان دارم مربوط مي شود به شب شهادتش آن شب حال عجيبي داشت چون از مسافرت آمده بود.زيارت حرم مطهر امام رضا(ع)و عيادت مادر گرانقدرش در مشهد،زيارت مشهد شهيدان شلمچه همه و همه روحيه اي تازه به او بخشيده بود اصلا انگار آماده بود.فردا شبش که ديگر ايشان شهيد شده بود براي من شب بسيار سخت و مصيبت باري بود.تازه به عظمت او فکر مي کردم که در نبودش چه کنم.براي همين بود که در روز تشييع جنازه وقتي خودم را روي پاي آقا انداختم مي خواستم تمام عقده هايم را خالي کنم چون او را از پدرم بيشتر دوست داشتم و باور بفرماييد از آن لحظه به بعد آرامش وصف ناپذيري پيدا کردم.بقول پدرم حال و روحم تغيير کرد و احساس خوبي به من دست داد.الان که فکر مي کنم مي بينم او بسيار ولايت طلب بود و هميشه هم به من سفارش مي کرد مطيع محض ولايت باشم .

خاطره اي از مهدي،فرزند شهيد صياد شيرازي

لبخند يک شهيد پس از شهادت

دل سوخته — Tue, 06 Mar 2012 14:26:00 GMT

واقعاً چه شرحي بر اين عکس مي توان نگاشت. پس سکوت اولي تر است.

نام : شهيـــــد رضا قنبري

شهادت : مصادف با شهادت امام حسن مجتبي (عليه السلام) - 19 /8 /64

وصيت نامه : من ميروم ، تا با خون خود و برادرم هادي ، ياد و خاطره تمامي شهدا را زنده نگه دارم.
مزار: گلزار شهداي بهشت زهرا(سلام الله عليها) قطعه: 26 رديف: 35 شماره: 33

چفيه

دل سوخته — Sun, 20 Nov 2011 13:54:00 GMT

چفيه را همه ديده ايم ، شايد استفاده هم کرده باشيم ، به آن افتخار مي کنيم

ولي نمي دانم آيا آن را مي شناسيم يا نه، لذت با او بودن را از ته دل چشيده ايم يا نه؟

پارچه اي ساده و بي ريا که بوي خاک و يک رنگي مي دهد، اهل دل در جبهه ها به آن آچار فرانسه ي جبهه مي گفتند. اما در جنگ تحميلي چفيه از نظر بچه‌هاي جبهه و جنگ معناي ديگري داشت و براي آنان قابل احترام بود ميدان جنگ، اسلحه، فشنگ، سيم خاردار و هزاران وسايل ديگر در يک ميدان نبرد چيز عادي به حساب مي‌آيد اما در ميان اين همه وسيله ،چفيه ،در 8 سال دفاع مقدس، خود را آشکار کرد تکه پارچه‌اي سفيد که نخ‌هاي سياه آن را راه راه نشان مي‌داد، چيزي فراتر از يک اسلحه، و براي بچه‌هاي جبهه و جنگ شناخته شده بود چفيه يادگار کساني است که در دل شب در مقابل متجاوزان تا دندان مسلح ايستادند و در حال حاضر در ميهماني خدا به سر مي‌برن کاربرد چفيه را به نگارش نمي‌توان درآورد وليکن بنا به ضرورت تعدادي را براي روشن شدن بعضي اذهان مي‌نگاريم

چفيه در دل شب سجاده نماز عشق بود

زيرانداز در هنگام استراحت و ملحفه در هنگام خواب

در زير آفتاب شديد و خواب غيلوله سايبان بود

چفيه در هنگام شناسايي منطقه و جنگ‌هاي چريکي نقاب مي‌گشت

در هنگام نياز بند اسلحه، کمربند و فانسقه اي بود

صبح و ظهر و شام سفره مي‌شد

هنگام حمام حوله مي‌شد،

هنگام گرما عرق گير، هنگام سرما شال کمر بود

محافظ گرد و خاک بر روي صورت بود

هنگام نبردي همچو شال برگردن بسيجي مي‌درخشيد، اما زماني که عمليات تمام مي‌شد چفيه خون آلود بود و

آن بسيجي شهيد زماني که منطقه جنگي به شيميايي آلوده مي‌گشت پارچه نمناکي بود جلوي بيني.

چفيه در زمزمه‌هاي دل شب ميزبان بود، ميزبان اشک‌هاي عاشقان پيش بند آرايشگاه‌هاي صلواتي،در موقع

لزوم طناب،هنگام مجروح شدن برانکارد،باند زخم،هنگام دستگيري دشمن دستبند و چشم بند، بقچه

حمام،وسيله آتل بندي يک مجروح،تور ماهيگيري در کنار اروندرود و در هنگام گرما بادبزن و....

آري شما کدام وسيله را سراغ داريد که آنقدر ساده باشد ولي در عين حال اين همه کار انجام دهد،

چفيه پارچه ساده‌اي بيش نيست وليکن مي‌تواند سمبل ساده زيستي باشد ...

سالهاي نه چندان دور..

دل سوخته — Fri, 12 Mar 2010 18:12:00 GMT

سالهاي نه چندان دور همين نزديکي ها،مرداني در همسايگي ما زندگي مي کردند،که زندگي براي شان جدي ترين بازيچه بود.زندگي کردند، چون هيچ وقت اسير وذليل زندگي نشدند.زندگي مي کردند،چون معناي زندگي را فهميدند.

آنها آمدند تا زندگي کردن را به ما ياد دهند وما ياد نگرفتيم.

چشم دوختند در چشم ما وبا سکوت شان فرياد زدند،که جور ديگر هم مي شود زندگي کرد.آنها رفتند وما مانديم.رفتن آنها به رفتن يک ستاره ي دنباله دار مي ماندو ماندن ما به ماندن آب در مرداب روزمرگي ها،انگار که آن ها مانده اند و ما مي رويم.

امروز سربرداشته ايم و چشم دوخته ايم به دنباله ي آن ستاره، تامسيرش را گم نکنيم.

شايد روزي کسي از ما خواست به آنها بپيونديم......